Niedziela – wyjątkowy Dar samego Boga

Niedziela jest najstarszym świętem chrześcijańskim. W życiu wyznawców Chrystusa była ona od początku dniem modlitwy, „łamania chleba” i braterstwa. W tym dniu chrześcijanie gromadzili się aby wspominać i rozważać wydarzenia zbawcze Syna Bożego, jednoczyć się z Nim w Eucharystii i dzielić się dobrami materialnymi z uboższymi. Wielkie znaczenie dnia Pańskiego w chrześcijaństwie potwierdza cała tradycja Kościoła.

         Centrum i prawdziwym sercem niedzieli jest uczestnictwo w Eucharystii, które jest świadectwem miłości oraz wierności Chrystusowi i Jego Kościołowi. W zgromadzeniu niedzielnym spotkanie ze Zmartwychwstałym dokonuje się poprzez udział w dwojakiej uczcie – Słowa Bożego i Liturgii Eucharystycznej. Dzięki pierwszej zyskujemy zrozumienie całej historii zbawienia - to sam Bóg przemawia, gdyż jest obecny w swoim Słowie. Słowo Boże powinno kształtować w nas odpowiednie postawy życiowe, uczyć miłości, oczyszczać z egoizmu, umacniać nasze działanie. Powinniśmy z uwagą słuchać, co Bóg nam przekazuje i zarazem rozważać Jego słowa w sercu.

         Uczta Słowa Bożego prowadzi w naturalny sposób do uczty Chleba Eucharystycznego i przygotowuje wspólnotę do przeżycia jej wielorakich wymiarów, które w Eucharystii niedzielnej zyskują charakter szczególnie uroczysty. Msza św. jest bowiem żywym przedstawieniem ofiary Krzyża. Pod postaciami chleba i wina, Chrystus składa samego siebie jako ofiarę Ojcu.

W Eucharystii ofiara Chrystusa staje się także ofiarą jego uczniów. Życie wiernych, składane przez nich uwielbienie, ich cierpienia, modlitwy i praca łączą się z życiem, uwielbieniem, cierpieniami i modlitwami Chrystusa i z Jego ostatecznym ofiarowaniem się. Ten udział całej wspólnoty staje się właśnie szczególnie widoczny w zgromadzeniu niedzielnym, które pozwala złożyć na ołtarzu miniony tydzień wraz z całym jego ładunkiem ludzkich spraw.

Niedzielne zgromadzenie jest braterskim spotkaniem, co wyraźnie podkreśla przekazanie znaku pokoju. Poprzez ten znak potwierdzamy zobowiązanie do wzajemnej miłości, jakie podejmujemy spożywając Ciało Chrystusa (Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj /Mt 5,23-24/).

Dla wielu osób „normalna Msza św.”, to przyjście do kościoła bez przystąpienia do Komunii św. Przyjmowanie Najświętszego Sakramentu traktują oni jako coś wyjątkowego, coś od wielkiego święta. Mszę św. rozumieją jedynie jako „pomodlenie się, pośpiewanie oraz wysłuchanie kazania”, a przecież spotkanie z Chrystusem w Komunii św. powoduje w człowieku wzrost  życia Bożego i jego rozkwit. Jednocząc nas ze sobą w Komunii Chrystus umacnia naszą wiarę i rozpala miłość. Dlatego też starajmy się przystępować jak najczęściej do Stołu Pańskiego.

Wielu katolików jest przekonanych, że już samo uczestnictwo we Mszy św. jest wystarczającym warunkiem uświęcenia Dnia Pańskiego. Jednakże w tym dniu powinniśmy ofiarować Bogu cały swój czas, wszystkie wysiłki. Wszystko zatem, nasza praca, wypoczynek, działanie, powinno być podporządkowane Ojcu niebieskiemu, a nie własnym kaprysom czy też egoistycznym planom (To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest panem szabatu /Mk 2,27-28/) . Dlatego do naszego programu dnia powinniśmy wprowadzić także inne formy modlitwy. Szczególnie ważną rolę odgrywa uczestnictwo w uroczystych Nieszporach. Również w przeddzień niedzieli możemy poprzez rozważanie Słowa Bożego przygotować nasze serca na dar Eucharystii.

Jak Bóg odpoczął dnia siódmego po wykonaniu pracy, tak również i nasze życie składa się z pracy i odpoczynku. Ustanowienie dnia Pańskiego przyczynia się do tego byśmy korzystali z wystarczającego odpoczynku i czasu wolnego. Jednakże nie możemy także zapominać o obowiązku oddania czci należnej Bogu, przeżywaniu radości właściwej dniowi Pańskiemu, pełnieniu uczynków miłosierdzia. Niedziela powinna być czasem refleksji, ciszy, lektury i medytacji, które sprzyjają wzrostowi życia wewnętrznego i chrześcijańskiego.

Dysponując wolnym czasem powinniśmy pamiętać o swoich braciach, którzy mają te same potrzeby i te same prawa, a którzy nie mogą odpoczywać z powodu ubóstwa i nędzy. Niedzielę powinniśmy przeznaczyć na dobre uczynki i pokorną posługę względem chorych, kalekich i starszych.